۸
یادداشت: نگاهی به شرایط کارگران بختیاری در پروژه های نفتی و گازی
چهارشنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۳ ساعت ۲۳:۲۱
 

ایبنانیوز / سرویس اقتصادی / یادداشت وارده / حسین حسنی بختیاروند  

در ابتدا روز جهانی کارگر را به همه ی کارگران تلاش گر و بخصوص کارگران منطقه نفتخیز بختیاری در هفت استان کشور بویژه خوزستان که در پروژه های نفتی و گازی مشغول به کارند، شادباش می گویم؛ همانا بیش از یک قرن است که با ایثار و سخت کوشی آنان چرخ های بزرگ صنعت نفت و گاز در گردش اند. 

و اما در آن طرف ماجرا نیز حقوق کارگران از اهمیت والایی برخوردار است که شوربختانه در بیشتر مواقع آن را نادیده گرفته اند و با ظهور شرکت های خصوصی بزرگ در پروژه های مختلف و نظارت کم دولت بر فعالیت های این گونه شرکت ها، مایه ی ناخشنودی نیروی بزرگ کارگری را فراهم آورده است. قطعاً اگر نیروی کار مولد کشور با مشکلات بسیار مواجه گردند، دیگر نمی توان امیدی به پیشرفت و آبادانی سرزمینمان داشته باشیم. 

نوشتار پیش رو تجربیات و مشاهدات نگارنده در یکی از پروژه های نفتی جنوب است که می توان آن را مصداق کامل وضعیت ناگوار کارگران بختیاری در سال های اخیر برشمرد: 

شرکت های پیمانکاری در بدو ورود نیروی کار با آنان قراردادی سفید امضاء می بندند، و حتی اجازه ی مطالعه ی متن قرارداد را هم به شخص کارگر نمی دهند و جالب است که فرم تسویه حساب و رضایت از کارفرما را در همان ابتدا از کارگران اخذ می کنند! 

این نخستین مرحله ی نقض حقوق کارگری در محیط پروژه های جنوب توسط کارفرمایان است که در صورت اعتراض کارگران، از بستن قرارداد با آن ها خودداری می کنند. 

دوری از خانواده، زندگی در کمپ های شلوغ و غیر بهداشتی و اتاق های کوچک سی متری که پانزده نفر در هوای گرم و طاقت فرسای جنوب در آن استراحت می کنند، سختی کار را بر کارگران دو چندان می نماید و یادآور اردوگاههای کار اجباری است. 

ساعات زیاد و فشار بالای کاری کارفرمایان بر کارگران باعث وارد آمدن لطمات جبران ناپذیر روحی بر آنان می شود که غالباً به صورت پرخاشگری و مصرف مواد مخدر خود را بروز می دهد. 

هم اکنون برخلاف قانون کار که هشت ساعت کار در هر روز را در نظر گرفته است، کارفرمایان حداقل ده ساعت کار را برای کارگران تعریف نموده اند و هیچ گاه این ساعات اضافه کاری را برای کارگران محاسبه نمی نمایند و باز هم خلاف قانون و بدون رضایت کارگران، ساعات کاری را اضافه می نمایند. 

همچنین شرکت های پیمانکاری، حقوق و مزایای کارگران را به موقع پرداخت نمی کنند به طوری که حقوق کارگران اغلب چهار الی هشت ماه پس از کار، به حساب آنان واریز می شود. 

یکی دیگر از ظلم هایی که به جامعه ی کارگری وارد می گردد، در نظر نگرفتن سختی کار و حق بیمه ای است که قانون بر عهده کارفرمایان نهاده است؛ شوربختانه به علت تحویل پروژه ها به پیمانکاران دست چندم، این حقوق کارگران در بیشتر مواقع در نظر گرفته نمی شود و چون پیمانکار دست چندم هستند، قابل پیگرد هم نیست. بارها مشاهده شده که پیمانکار پس از پایان کار، یا بیمه نیروهایش را رد نکرده و یا سختی کار و عناوین شغلی آنان را به علت پرداخت هزینه های کمتر به شرکت های بیمه، در لیست ها وارد ننموده است. 

همانا نداشتن بیمه و نبود نظارت بر عملکرد شرکت های پیمانکاری باعث آن شده که افراد زیادی با وجود سابقه ی کار بالای سی سال، هنوز هم در پروژه ها به امید بازنشستگی کار می کنند و از جوانی تا کهنسالی شان را در سخت ترین شرایط سپری نموده اند و به هیچ رفاهی دست نیافته اند. 

امید است جامعه ی کارگری بختیاری که در شهرهایی همچون مسجدسلیمان از پیشتازان حرکت های کارگری بوده اند، امروز هم نقش پیشتازانه خود را ایفا کنند و از کارگران بخواهند حداقل کتاب قانون کار و مصوبات جدیدی که درباره ی آنان وضع می گردد را بخوانند و از آخرین حقوق خود آگاهی یابند و بتوانند آن را از شرکت های متخلف و افراد سودجویی که زندگی آنان و خانواده هایشان را به مخاطره می اندازند، بستانند.

کد مطلب: 8284
Share/Save/Bookmark
یه سو پر وایزر پایپینگ قدیمی (پالایشگاه هشتمی)
۱۳۹۳-۰۳-۱۶ ۰۱:۴۸:۲۳
چه عجب!
یک نفر هم پیدا شد بدون حاشیه، بدون شعار دادن، بدون پررنگ کردن قضیه، بدون استفاده از هیچ روش نادرستی، مردانه حرفهایی زد که ته دل اگر نگو یم همه ، ولی بخش زیادی از بختیاریها همین درد را کشیده اند. با پوست و گوشتشان ، با زخمهایی که بر بدن دارند از حوادث صنعتی عسلویه - از آب شوری که نمکش نیمی از موهایشان را ریخت - از دقیقا همان اتوبوسهای آنچنانی- از دقیقا اتفاقاتی که شاید برای ساختن اهرام مصر ، فقط افتاده - از....
چه عجب!
یکی آمد و مستقیم رفت سر اصل مطلب!
چه عجب!
خفه شدیم از همه جور رنگ و بو های تبلیغاتی- سیاسی- انتخاباتی- آنچنانی.
" هر آنچه از دل آید لاجرم بر دل نشیند"
شيخ ميلاد رحيمي
۱۳۹۳-۰۲-۲۱ ۱۸:۴۴:۱۱
دست حسين آقا درد نكنه. مقاله خوبي بود.
بدون نام
۱۳۹۳-۰۲-۱۳ ۰۰:۳۷:۴۸
آقای علی
کی گفته 90 درصد پیمانکاران مسجدسلیمانی هستند؟!
شاید تا 10 سال پیش اینگونه بود
اما از حدود 10 سال پیش به این ور با رخنه برخی ارگانها و چنگ انداختن روی پروژه های نفتی، تمام پیمانکاران نیز وابستگان همان ارگانها شدند نه بچه های مسجدسلیمان که میونه خوبی با آنها ندارند!
اتفاقا" در حال حاضر بیشتر پیمانکاران بختیاری از برخی شهرها هستند که معروفند به حضور در همان ارگانها !
و بیشتر کارگران اهل مسجدسلیمان و روستاهای اون هستند و اصلا هم از اون پیمانکاران مذکور بخاطر تنگ نظری و ندید بدید بودنشان رضایت ندارند .
س.ف.ب
۱۳۹۳-۰۲-۱۲ ۱۲:۲۵:۴۷
درود بر حسين حسني ،
من نيز سالها در پروژه هاي عسلويه - ماهشهر - اهواز و... و در كمپ هاي غير استاندارد كار كردم. باچشم خودم ديدم جواناني كم سن و سال را كه مانند گل بهاري در عرض دو ماه و كمتر به دام اعتياد و مفاسد ديگر رفتند و ديگر هيچگاه آن جوان پر اميد خانواده نشدند.
سالها پيش مطلبي با نام كارگران موقت را دريبايد را در اين خصوص منتشر نمودم و مطلب شما من را به صرافت انداخت كه بار ديگر اين موضوع مهم اجتماعي جامعه مان را مورد كنكاش قرار دهم.
با تشكر از مطلب خوب تان .
بگمانم اگر موادي از قانون كار از جمله ماده 52 در خصوص قوانين كارهاي سخت و زيان آور و... را هم براي اطلاع كارگران بنويسيد مفيد باشد.
بدون نام
۱۳۹۳-۰۲-۱۱ ۱۸:۱۰:۳۹
کسانی که به قول معروف کارگرزاده بوده و پدر یا مادرشان کارگر بودند و اکنون به مناصب مهم و قدرت دست یافته اند و دکتر و مهندس شده و شغل غیر کارگری دارند نیز جزئی از جامعه کارگران هستند و باید به احترام خون دلی که پدران یا مادران کارگرشان کشیده اند با جامعه کارگران زحمتکش همدل و همراه باشند .
خیلی از همین مدیران و مسئولان شهرها و استانها و شرکتها و غیره فرزندان همان کارگران هستند اما امروز هیچ گونه حس همدردی نسبت به جامعه کارگران ندارند .
علی
۱۳۹۳-۰۲-۱۱ ۱۴:۵۶:۱۶
برادر عزیز که میفرمایید مسجد سلیمان از شهرهای پیشتاز حرکتهای کارگری بود شما باید میگفتید که ۹۰ درصد این پیمانکاران هم اهل مسجدسلیمان هستند. بنده با آماری که از قراردادهای مناطق نفت بویژه در خوزستان دارم مؤید این نکته است. ما بختیاری ها به هم دیگر رحم نمیکنیم و انتظار داریم پس از دیگران انتظار نباید داشت.
براستی مدیران شرکت چه کسانی هستند؟ مگر نه اینکه اکثرا بچه های شهر مسجد سلیمان و فرزندان کارکران دیروز شرکت نفت هستند. پس قبول کن مشکل از بخیتاری ها بویژه همتباران مسجدسلیمانی مان است. پس اول از خودمان شروع کنیم . قانون کار مشکل ندارد . بی ایمانی ما مشکل کار است
مراد بختیاری
۱۳۹۳-۰۲-۱۱ ۱۱:۰۶:۰۰
امید است جامعه کارگری بختیاری با کسب علم و دانش به شان و منزلت خود دست یابد
سینطا از عسلویه
۱۳۹۳-۰۲-۱۱ ۱۱:۰۰:۰۴
با تشکر از شما بابت این نوشتار و نکات مهمی که به آن گوشزد کرده اید.
متاسفانه کارگران بختیاری علیرغم تخصص و سطح بالای فنی که به آن مشهورو شناخته شده هستند از نظر سواد مدرسه ای مشکل دارند ، بختیاریهای شاغل در پروژه های عسلویه و کنگان به کارگران فنی مشهورند ولی شوربختانه شاید بالای هفتاد درصد از آنها زیر دیپلم هستند که یکی از نکات منفی در بین بختیاری های شاغل در عسلویه است . البته ما در رده های کارشناسی و مدیریتی و حتی مدیر عامل پتروشیمی و پالایشگاه و اعضای هیئت مدیره نفرات ارزشمندی داریم که این تعداد به نسبت جمعیت بختیاری شاغل در اینجا تعداد کمتری هستند. وقتی در هر پروژه و شرکتی حضور کارگران بختیاریها به تعداد زیاد مشهود است انتظار می رفت به همان نسبت کارشناس و مدیر هم داشته باشیم که متاسفانه نیست. متاسفانه در پروژه های پیمانکاری نصب هم در حق آنها اجهاف می شود حقوق و دستمزد آنها با تاخیر و ناچیز پرداخت می شود؛ امنیت شغلی ندارند، قراردادهای یکطرفه به سود کارفرما منعقد میشود و آنها به خاطر نیاز کاری که دارند مجبورند تن به خواسته های پیمانکاران بدهند.
متاسفانه از نظر معیشیتی و رفاهی ، سرویس و خوابگاهی در وضعیت خوبی به سر نمی برند که این موضوع همیشه برای شخص من زجر آور بوده است.
اتوبوس های سرویس رفت وآمد به کار و خوابگاه آنها تمامی فرسوده و پوسیده اند (به قول خودمون ماشین مش مندلی) و هر روز حادثه ای در رفت آمد آنها بوجود می آید. دو روز پیش یکی از همین اتوبوسها در مسیر واژگون شد و تعداد زیادی از همتبارانمان آسیب دیده اند. ساعت کار روزانه آنها گاهی تا 15 و 20 ساعت در شبانه روز طول می کشد و با توجه به نیازی که دارند حق اعتراض هم ندارند.
***
بله متاسفانه اینجا اردوگاه کار اجباریست!!!
روز کارگر موارک