نشست نماینده آبنیرو با اهالی حوزه آبگیر سد گتوند علیا، در پی رفتار و گفتار تحریک آمیز نماینده آبنیرو نیمه تمام ماند. 

به گزارش آژانس خبری بختیاری (ایبنا نیوز)، روز دوشنبه مورخ ۳/۳/ ۸۹ ساعت ۱۱ پیش از ظهر آقایان قمندار غزی (اسلامی) نماینده شرکت دولتی آبنیرو و کریمی نقشه بردار این شرکت جهت مذاکره با اهالی حوزه آبگیر مخزن سد گتوند علیا در جمع مردمی حاضر شدند که تا چند هفته دیگر و در پی آبگیری سد گتوند علیا، زمین های کشاورزی، مراتع، روستا، ایلراه، خانه های روستایی و حتی قبرستان اجداد خود را از دست می دهند.

بنا بر این گزارش، قمندار غزی نماینده آبنیرو در ابتدای سخنان خود، هدف از حضورش در روستا را بررسی اراضی و سازه ها عنوان کرد و گفت: آمده ام تا با اهالی در خصوص اینکه چگونه پولشان را بگیرند، صحبت کنم.

قمندار غزی در بخش آغازین سخنان خود، تاخیر شرکت آبنیرو در پرداخت حق و حقوق اهالی حوزه آبگیر سد گتوند علیا را متوجه خود مردم دانست. تاکید مکرر وی بر اینکه " اهالی در خصوص نحوه و سقف دریافت قیمت زمین هایشان اختلاف دارند"، اعتراض اهالی را در پی داشت.

حاضران در جلسه به قمندار غزی گفتند: چنین اختلافی در همه جا وجود دارد و شما به عنوان نماینده یک شرکت بزرگ دولتی نباید از این مسئله سوء استفاده کنید. آبنیرو باید پرداخت حق و حقوق مردم را تسریع کند. اختلافات جزئی اهالی به آبنیرو مربوط نیست و بین خود اهالی حل و فصل می شود.

قمندار غزی سپس گفت: شرکت علاوه بر پول زمین، مبلغی هم در ازای سازه های ایجاد شده توسط ملک نظیر اتاق ها و خانه ها پرداخت می کند و من امروز آمده ام که مبلغ این سازه ها را حساب کنم.

این بخش از سخنان نماینده آبنیرو هم با اعتراض اهالی مواجه شد. حاضران در جلسه گفتند: شرکت آبنیرو علاوه بر زمین، پول چه چیزی را پرداخت می کند؟ آیا پول مرتع و چراگاه های طبیعی، سازه هایی نظیر طویله، محصولی که روی زمین مانده و ... را هم حساب می کند؟

حاضران در جلسه خطاب به قمندار غزی گفتند: شرکت آبنیرو نباید به کلی گویی بپردازد و باید لیستی از همه چیزهایی که قرار است پولی در ازای آنها بپردازد، تهیه کند.

قمندار غزی در پاسخ به اعتراض مردم گفت: فرصت کافی برای این کار وجود ندارد. این سخن قمندار غزی، با اعتراض شدید اهالی منطقه مواجه شد. حاظران در جلسه گفتند: وزارت نیرو دقیقاً می دانست که این پروژه چه زمان شروع می شود و چه زمان خاتمه می یابد. چرا دوازده سال پیش به مردم نگفتید که قرار است روستایشان به زیر آب برود؟ چرا آنقدر وقت کشی کردید که تنها شش ماه فرصت باقی مانده است؟ اهالی در این شش ماه باقیمانده چه کاری از دستشان بر می آید؟

یکی از سالخوردگان جمع خطاب به نماینده شرکت آبنیرو گفت: شما به ما شبیخون زده اید. حداقل ۲۵ نفر پیرزن و پیرمرد از کار افتاده در این روستا هستیم؛ عده ای از این پیرزن و پیرمرد سرپرستی ندارند که آنها را جابجا کند و به شهر ببرد. تکلیف آنها چیست؟ اگر از قبل می گفتید فکری به حال خودمان می کردیم.

در این بخش از جلسه، موضوع محاسبه مبلغ اراضی و سازه ها تحت الشعاع دغدغه های فرهنگی اهالی قرار گرفت و حاضران در جلسه به طرح موضوعات کلی و عمومی پرداختند.

یکی از حاظران در جلسه گفت: رفتن به شهر، فقط برای پیرمردها و پیرزن ها بی سرپرست مشکل نیست؛ برای همه مشکل است. رفتن به شهر یعنی کاسه گدایی در دست گرفتن برای بختیاری؛ یعنی مشکلات فرهنگی و هویتی ناشی از جابجایی اجباری؛ یعنی غم از دست دادن تمام دارایی فرهنگی آباء و اجدادی. به عنوان مثال قبرستان ها و زیارتگاه هایی که سال ها مورد احترام و زیارت مردم بختیاری بوده، امروز قرار است نابود شود. دیگر هیچ پنج شنبه ای نمی توان بر سر مزار رفت. دیگر بختیاری مزار ندارد. غم این را به کجا ببریم؟ مگر می شود از کنار این مسئله گذشت؟!

یکی از حاضران در جلسه گفت: حتی اگر شرکت به جای این روستا، شهرکی به ما بدهد تا جمع با صفای فامیلی و طایفه ای مان پراکنده نشود، و معادل متراژ زمین هایمان نیز در حومه همان شهرک به ما زمین کشاورزی بدهد که به همان کشاورزی و دامداری خودمان بپردازیم، باز هم یک خسارت معنوی غیر قابل محاسبه و غیر قابل جبران وجود دارد. محیط طبیعی روستای ما، تاریخچه آباء و اجدادی ماست. درخت های کهنسال، چشمه ها، تپه ها و حتی صخره ها همگی دارای نام هستند؛ دارای تاریخ هستند و ما به آنها دلبسته ایم. در این اطراف، صخره هایی به نام «دال رین» وجود دارد. دال رین به معنی محل مدفوع عقاب است! عقابها بر فراز این صخره ها چرخ میخوردند و تماشای صحنه پرواز عقابها یکی از دلبستگی های مردم روستا است. اینگونه ویژگی های محیط طبیعی هرگز قابل قیمت گذاری و قابل جبران نیستند.

یکی دیگر از حاضران در جلسه گفت: شرکت آبنیرو فقط زمین ( آن هم زمین کشاورزی) و سازه ها ( آن هم فقط خانه مسکونی) را محاسبه می کند؛ ولی ما علاوه بر زمین های کشاورزی، چندین هکتار مرتع اجدادی داریم که گله هایمان در این مراتع می چرند. اگر این مراتع از ما گرفته شوند، چگونه گله هایمان را سیر کنیم؟ با چه پولی علوفه تهیه کنیم؟ آیا شرکت بطور منصفانه به موضوع نگاه می کند؟ چرا مراتع ما را نادیده می گیرد؟

یکی دیگر از اهالی حوزه آبگیر مخزن سد گتوند علیا گفت: شرکت آبنیرو فقط قیمت اراضی کشاورزی را محاسبه می کند؛ این قیمت بسیار نازل تر از قیمت واقعی است و با تاخیر طولانی پرداخت می شود. با این پول، هیچ کاری نمی توان کرد. تقاضای ما این است که معادل متراژ زمین هایمان در جای دیگری زمین به ما بدهند. ما پول نمی خواهیم. چون با این پول در کویر لوت هم نمی توانیم زمین بخریم.

پس از صحبت های پراکنده اهالی، چند تن از بزرگان روستا خواسته های اهالی را در قالب پنج محور جمع بندی کردند:



۱- به جای روستا، شهرکی جهت اسکان خانوارها اختصاص داده شود تا ارتباطات اجتماعی اهالی با یکدیگر گسسته نشود و صفا و صمیمیت فامیلی از هم نپاشد.


۲- از هر خانوار یک نفر به استخدام شرکت آبنیرو درآید تا در ازاء از دست رفتن فرصت های شغلی ناشی از زیر آب رفتن اراضی کشاورزی و مراتع، بخشی از جوانان بیکار شده، شاغل شوند.



۳- در قبال زمین های کشاورزی که زیر آب می رود، آن مقدار پول پرداخت شود که اهالی بتوانند معادل متراژ زمین خود را در جای دیگری (با همان شرایط آب و هوایی و همان حاصلخیزی خاک) تهیه کنند.



۴- هزینه های جابجایی و خسارت ناشی از تغییر احتمالی شغل و پیشه اهالی، توسط شرکت پرداخت شود.



۵- قیمت کارشناسی شرکت برای خرید اراضی، منصفانه نیست و باید اصلاح شود. ضمناً شرکت فقط اراضی کشاورزی را دارای ارزش و قیمت دانسته و مراتع را حساب نکرده است.

نماینده آبنیرو وقتی که اتفاق نظر اهالی در پیگیری مطالباتشان را دید، سعی کرد با ایجاد شکاف در بین جمع حاظر در جلسه، مذاکرات را به نفع شرکت آبنیرو فیصله دهد.

قمندار غزی نماینده آبنیرو به یک جوان نوزده ساله که در نظری مغایر با دیدگاه جمع (و به دلیل نیاز شدید مالی به پول نقد) خواستار دریافت همان قیمت کارشناسی شرکت بود، گفت: بیا زمینت را به من نشان بده تا پول تو را بدهم!

اقدام نماینده آبنیرو در حالی صورت می گرفت که جمع زیادی از بزرگان و سالخوردگان منطقه در جلسه برای رسیدن به یک تصمیم جمعی حاضر بودند و سوء استفاده نماینده آبنیرو از نیاز مالی یک جوان نوزده ساله برای ایجاد شکاف در بین اهالی روستا را اقدامی خلاف ارزشهای سنتی روستا و عملی توهین آمیز تلقی کردند.

در ادامه جلسه، اهالی روستا که برای پذیرایی از میهمانان نهار تدارک دیده بودند، از قمندار غزی خواستند نهار را با آنها صرف کند ولی نماینده آبنیرو بی توجه به ارزشهای سنتی و آداب سفره در جامعه روستایی و عشایری، با بی احترامی و تلخرویی جلسه را ترک کرد.

گفتنی است لحن تهاجمی نماینده آبنیرو، تلاش وی برای متهم کردن اهالی به اختلاف در مطالبات و القای تفرقه در بین جمع، کوشش وی برای ایجاد شکاف در مطالبات یکدست جمع حاضر در جلسه، بی و نیز توجهی وی به ارزش های سنتی جامعه روستایی و عشایر نظیر احترام به سالمندان و آداب سفره، بازتابهای منفی گسترده ای در بین اهالی حوزه آبگیر مخزن سد گتوند عیلا داشته است.